Kronieken · Genealogie · Orakel
1 Evolutie  · 2 Mens en water  · 3 Water, vriend en .  · 4 Het verband  · 5 Zesmiljoen jaar  · 6 Middellandse zee  · 7 Midd.zee, vervolg  · 8 Gebeurtenis  · 9 Grootse plannen  · 10 De Gezalfde  · 11 De nasleep  · 12 Saulus de Paulus  · 13 Bello Judaico  · 14 Woorden  · 15 De Languedoc

          Saulus de Paulus

 

                                                           

 

Hieronder komt een uitgebreid relaas te staan

wat hoofdzakelijk over de apostel Paulus zal gaan

Vele mensen kennen deze persoon maar slecht

en schrijven dingen over hem, veelal onterecht.

 

Het orakel zal dit hoofdstuk enkel over hem gaan dichten

om een en ander eens uitgebreid toe te lichten

  -------------------------------

Tarsus was een Griekse plaats aan de Turkse kust

volstandig deel van het Romeinse rijk dus

waar men allerlei soorten volkeren rond zag gaan

en tevens vele verscheidene 'Godshuizen'  zag staan.

 

Saulus' naam zou tevens een beschrijving zijn,

want zijn naam betekende wat hij was, 'klein'.

Hij werd reeds jeugdig met allerlei Godsdiensten geconfronteerd,

zo had hij veel over Mithras van de Tempel naast zijn huis geleerd.

 

Maar ethnisch was hij dus een Israťliet

en dat vergat hij natuurlijk niet.

Nu leek er nauwelijks nog sprake van een verschil

over wat Joods en/of IsraŽlisch nu eigenlijk zeggen wil.

Voor andere Romeinse staatburgers was 't sowieso ťťn pot nat,

want met inwoners uit dat Palestina had men altijd wel wat.

 

Maar Saulus wou meer over zijn 'roots' gaan leren,

op een plaats waar men hem niet langer zou bezeren

met opmerkingen als 'rotjood'  en meer van dien aard.

Een plaats waar hij niet langer werd nagestaard.

 

Dus besloot  hij naar het land van zijn voorvaderen te gaan

in de hoop dat men daar vriendelijker tegenover hem zou staan.

Hij was uit een niet onbemiddelde familie gekomen

en kon als volleerd 'tentenmaker' eenvoudig aan werk komen.

 

In Jeruzalem ging hij in de leer bij GamaliŽl

want als befaamd theoloog wist deze wel

hoe het met de wetten en overtuigingen der Joden zat

dus zo leerde Saulus van hem wel heel wat.

 

Maar hoe Saulus ook zijn best zou doen,

ergens wrong hem toch wel flink de schoen

Hij werd door de Judeeťrs evenmin echt aanvaard

en nu als onreine figuur nog steeds nagestaard.

 

Leerlooien, om er tenten van te kunnen  maken

was in vele ogen iets waar je onrein van moest geraken.

Dode zaken waren in religieus opzicht sowieso onrein

en een orthodoxe Judeeťr vond zoiets niet echt fijn.

 

Maar daarnaast was Saulus als 'jood' volledig gehelleniseerd

met andere woorden had hij teveel van de griekse cultuur geleerd

Gehelleniseerd zoals overigens menig  IsraŽliet,

de overtuigingen van die lui bevielen de Judeeťrs gewoon niet.

 

Nu was Saulus niet met die anti-IsraŽlische houding vertrouwd

en hierdoor  kreeg hij het in Jeruzalem tamelijk benauwd.

Hij wilde hier juist zo graag kunnen aarden,

wat moest hij doen zodat men hem zou aanvaarden?

 

Saulus besloot bij de tempelmilitie te gaan,

zo zou hij wat nader tot de SadduceeŽn komen te staan.

Door zo deel van de Tempelcultus  uit te kunnen maken

hoopte hij dat ze hun vooroordelen jegens hem zouden staken.

 

Veel mensenkennis was hem toen nog niet toevertrouwd

want hij maakte zo natuurlijk wel een kardinale fout.

SadduceeŽrs waren bij vele joden niet meer zo populair want

zij hadden onder Herodes teveel geheuld met de vijand.

Leden van de Tempelmilitie werden door velen als 'matennaaiers' beschouwd

want aan hen werd enkel arrestatie van landgenoten toevertrouwd.

 

Maar in die hoedanigheid zat hij niet zonder werk dus

want hij kreeg van zijn opdrachtgevers menig klus

om vijanden van het geloof en andere 'ketters'  op te sporen

en die taak vervulde hij volledig naar behoren.

 

Al kweet hij zich aan zijn taak nog zo fanatiek

voor de joden bleef hij dus onsympathiek.

Niets ging hierdoor  eigenlijk naar zijn wens

en Saulus werd enkel maar een gefrustreerd mens.

 

In die dagen zou er een zekere secte zijn

waarvan het bestaan was voor de SadduceeŽn niet zo fijn,

en waarmee ze zich niet zo goed raad wisten.

Het betrof een zeker groep 'Messianisten'.

 

Nu weten we dat dat volgelingen van Jezus waren

die deden de gemoederen nu niet bepaald bedaren.

Zij aasden nog steeds op de Hogepriesters troon

in hun ogen viel die marionet van Herodes uit de toon.

 

Zelfs nadat die vermeende Messias gekruisigd was

liepen zijn volgelingen nog steeds niet in de pas

en verkondigden ze daarnaast die zo afwijkende leer.

Daarop keek menig JudeeŽr enkel maar  neer.

 

Saulus had de gelegenheid  al zijn frustraties uit te leven

door die lui op te jagen en bij zijn superieuren aan te geven

en zo werd hij mede verantwoordelijk dus

voor de dood door steniging van Sint Stephanus.

 

Deze eerste Christelijke martelaar

zag destijds erin  geen bezwaar

de Tempeljoden aan te klagen

omdat zij de veroordeling van Jezus op hun naam hadden dragen.

 

Deze eerste echt geslaagde 'klus'

leek Saulus erkenning  op te leveren dus.

Aldus maakte hj zich extra sterk

zich met hart en ziel te storten op zijn 'werk'.

 

Hij wilde nog meer aan de 'goede zaak' bijdragen

en zou de Hogepriester om toestemming vragen

voor het eens en voor altijd  afmaken van zijn klus

door naar het ketterse  hoofdkwartier te gaan in Damascus.

          ------

Dan komen we nu dus bij dat stukje aan

wat voor onduidelijkheden zou zorgen gaan.

Waar menig historicus tegenwoordig tegen aanhikt

is dat Damascus in Syrie lag,  in een ander district.

 

SyriŽ was waar de Tempeljoden geen bevoegdheden hadden

dus de tempelmilitie mocht daar niemand grijpen in de kladden.

Maar als het echter om een ander 'Damascus' zou gaan

wordt het wel duidelijk wat men in de 'Handelingen'  ziet staan.

 

Zoals men in het relaas van dit Orakel eerder al leest

was er tevens een 'Damascus'  aan de Dode Zee geweest.

Waar de Tempelmilitie wel bevoegdheid had,

en dat zegt dan wel weer duidelijk wat!

 

Zo daalde Saulus van Tarsus van het Judeese Hoogland af

naar de Dode Zee, geen ketter ontliep bij hem zijn straf.

Zo moest  hij eerst langs het oude Jericho gaan

waarvan door Jozua destijds geen muur was blijven staan.

 

Wat hij echter op die reis mee zou gaan maken

zou hem in het diepst van zijn hele innerlijk  raken.

Al zou hij het in zijn eigen woorden later flink overdrijven

er zou genoeg waarheid uit dit relaas overblijven.

 

Die eerste beschrijving van Saulus is gelijk wat waard,

hij zag iemand en viel van schrik gelijk van zijn paard.

Degene die hij zag  had voor deze reactie gezorgd want

Jezus, de leider van die groep ketters,  was die iemand!

 

Natuurlijk had Jezus van waar hij was al over Saulus gehoord

en had hij zich aan diens fanatisme flink gestoord.

Maar door  de mensenkennis waarover hij beschikte

wist hij mogelijk precies waartegen Saulus aanhikte.

 

Jezus koos dat moment uit om Saulus op de man af te vragen

waarom deze zo'n haat jegens hem leek te dragen.

Jezus gaf de verbouwereerde Saulus de opdracht naar Damascus te gaan

waar hij dan tegenover de raad van zijn volgelingen zou komen te staan.

                                   ------

Dit vereist eveneens enige verduidelijking

want  het lijkt erop dat het om andere volgelingen ging

dan degenen  met Jacobus en diens rechterhand Petrus aan het hoofd

die in Jeruzalem heel andere zaken hadden bekokstoofd.

 

De kans lijkt dus wel tamelijk groot

dat in dat 'Damascus'  was menig Zeloot

Dat waren eveneens volgelingen van Jezus want

hen had hij nodig voor de te plannen opstand.

 

Dan vermeld het orakel tevens nog even

dat Saulus deze ontmoeting als een spirituele ervaring zou beleven

maar ondanks dit komen er nu wel genoeg zaken

die het volledig 'aardse' van deze ontmoeting  duidelijker zullen maken.

           ------

Zo kwam Saulus tegenover ene Ananias te staan

die er in eerste instantie niets van zou begrijpen gaan

om plots met een fanatiek vervolger te worden geconfronteerd

totdat Jezus hem  over zijn bedoelingen had geleerd.

 

Wat in de Bijbel dan eigenlijk aan zou geven

dat deze net als Paulus een spirituele ervanring moest beleven?

 

Natuurlijk is bovenstaande in een modern Christen's leven

iets wat behoorlijk veel verwarring kan geven.

Maar het persoonlijke relaas van Saulus van Tarsus

laat erg weinig ruimte voor andere interpretatie dus.

 

Saulus', Paulus', brieven zijn de oudste Christelijke  teksten die er zijn

en eigenlijk is dit nu juist voor Christenen helemaal niet zo fijn

Op twee na zijn de brieven van Paulus allemaal bewezen echt

en hebben door hun 'leeftijd'  zelfs meer bestaansrecht

dan de evangeliŽn die in het Nieuwe Testament kwamen te staan

die zelf veel van hun informatie uit Paulus' brieven zouden halen gaan!

 

Zoals Paulus zijn ontmoeting met Jezus weet weer te geven

bleek deze laatste eigenlijk duidelijk nog in  leven

al was het natuurlijk  zoals men het bij Paulus leest

voor deze wel een mystiek Godswonder geweest!

 

Door de wijze waarop hij ťťn en ander  later heeft neergepend

blijkt dat hij Jezus' naam  toch  al enigszins moet hebben gekend.

Het is dat men daar bij Paulus  verder niets over leest

want anders zou men denken dat hij bij Jezus' arrestatie was geweest!

Want zoals het in de evangeliŽn blijkt te staan

werd deze arrestatie wel door de tempelmilitie gedaan.

 

In ieder geval wist Paulus wel alles af

van Jezus'  dood door kruisiging  destijds als straf

en nu hij deze zo ineens doodleuk voor zich had staan

moest het voor hem wel om de verrijzenis van een 'Godheid'  gaan.

 

Zo denken kan Paulus  nooit echt hebben benauwd

want daarvoor was hij teveel vertrouwd

met 'heidense'  erediensten als die van Mithras

zoals dat gebruikelijk in zijn geboorteplaats Tarsus was.

 

Hierdoor was hij meer een spirituele Jood,

waardoor het verschil met de JudeeŽrs extra groot.

Esoterisch Jodendom kent men nu vooral uit de kabbalah

van IsraŽlische (niet Judeese) herkomst, dat ging men al na.

 

Jezus zelf had gezien hoe zijn verschijning Paulus zou 'raken'

en hij besloot daar goed gebruik van te zullen gaan maken.

Hij had schijnbaar niet voldoende  stil gestaan

in wat Paulus hierdoor van hem zou maken gaan.

 

Maar daarover dadelijk wel meer

het orakel komt daar wel op terug een keer.

             ------

Paulus binnen de groep  halen was verkeerd, volgens Ananias

totdat Jezus hem daarover eens  de les  las.

Jezus zei  hem in Paulus juist veel te zien,

en 'bruikbaar gereedschap' bovendien.

 

Zodoende  was het voor Paulus bijzonder te mogen beleven

dat er eindelijk mensen waren die hem  konden vergeven.

Die hem konden aanvaarden  zoals hij was.

Dat was iets waar hij niet direct gewend aan was.

 

Maar, het orakel laat nu tevens nog een boeiend detail uitlekken,

Paulus zou tot zijn verbazing bij Jezus en zijn groep ontdekken

dat zij er andere religieuze overtuigingen op nahielden

die hem meer bekend waren en hem meer bevielen!

 

En zo komen we dan weer even vlug

op de oude Hebreeuwse religie terug

die men in IsraŽl altijd in ere was blijven houden

en die de ex-ballingen uit Judea bleef benauwen.

 

Paulus was eigenlijk een  Hellenistische jood

en het verschil tussen deze en de Judeeťrs was groot

Die laatsten hielden er een heel andere overtuiging op na

dan die te Tarsus, zowel als Samaria, Idumea of Galilea.

 

Jezus was met Paulus iets speciaals  van plan

en zo kwam het er dan uiteindelijk van

dat hij hem met een zekere  opdracht op pad liet gaan

waardoor Paulus voor een soort van test kwam te staan.

 

Nu is het aardig om eens na te gaan

waar die opdracht dan uit moest bestaan?

Het was iets anders dan wat men  in Bijbelles zal beweren

Maar men kan juist veel uit de aard van die opdrachten leren!

 

Eerst werd Paulus naar het 'land der NabateeŽrs' gestuurd

men zegt dat het volk daar werd gezien als  een Arabische 'buur'

Paulus had de opdracht gekregen die NabateeŽrs te bekeren,

Dat is wat men dan uit het overleverde verhaal mag leren.

 

Deze mensen woonden in Idumea, of Edom

voor de JudeeŽrs een bolwerk van 'heidendom'.

Maar waar wel de tempel van Bethel had gestaan

die de JudeeŽrs onder Josia zouden vernietigen gaan.

 

De meeste NabateeŽrs bleken in het Shera-gebergte te wonen

waar zich tevens een zekere andere groep bleek te vertonen!

Als men die groep kent krijgt men een heel ander beeld

en betekent die opdracht van Jezus ineens heel veel.

 

                                 

Het SeÔr gebergte,  of dat van Shera

ligt nu in JordaniŽ en behoorde bij Idumea.

Lange tijd zou er daar een zekere groep mensen bestaan

waarin het bleek om aanhangers van Johannes de Doper te gaan!

             ------

En zo moeten we weer even van het verhaal afdwalen

om ergens anders informatie vandaan te kunnen halen

In het gebied wat men rekent tot dat van de NabateeŽrs

woonden in Jezus'  tijd een volk wat men nu kent als MandeeŽrs.

 

In hun rituelen bleek  dopen altijd vooraan te staan

en wat hun profeet betreft bleek het om Johannes de Doper te gaan.

Hun taal  doet tevens  nog aan hun leraar denken want

het betreft van het oude  Aramees een variant.

 

Als volk moesten zij telkens opnieuw op de vlucht

want menig tegenstander van hen bleek zeer beducht.

Uiteindelijk zouden zij zo in Irak aankomen,

achteraf evenmin de woonplaats van hun dromen.

 

Hun overleveringsverhalen bewaarden zij wel altijd goed

al is de inhoud ervan iets wat menig Christen verontrusten moet

want van Jezus hadden zij niet op een hoge pet

en hij wordt in hun verhalen negatief neergezet.

 

Lang in anonimiteit levend werden zij pas laat beroemd

en vanaf dat moment vooral 'Johannes-Christenen'  genoemd.

Want veel overtuigingen komen met Gnostische christenen overeen

al ontdekt men dan hun aversie voor Jezus vrijwel meteen.

 

Een ding wordt hierdoor eigenlijk wel een feit

het getuigt nog van die eerste-eeuwse rivaliteit

die er tussen Jezus en Johannes de Doper moest zijn geweest.

Het is dan ook daarom dat men in hun boeken leest

dat Jezus de liegende Messias wordt genoemd

en hij is bij hen eveneens als 'Jeshoe Paulis' beroemd.

 

Overigens kende men deze MandeeŽrs

vroeger vooral onder de naam 'Nazoreeťrs'

en als men dan de woorden van hun gebeden ziet staan

krijgt men gelijk een idee om wat  het binnen die stroming moest gaan.

 

"....de aarde is als een vrouw  en de hemel is als een man, want hij maakt de aarde vruchtbaar."

Zo vindt men aanwijzingen over 'Hieros Gamos' weer daar.

(Drower: the Mandaeans of Iraq and Iran, their cults, customs, magic,  legends and folklore.)

 

En dan  komen we nu bij een goede mogelijkheid  aan

waar het wat Jezus' opdracht voor Paulus om moet zijn gegaan.

Jezus hoopte dat Paulus de Johannes-volgelingen kon overtuigen

alsnog hem te ondersteunen ......... helaas viel dit plan in duigen.

 

In zijn hernieuwde fanatisme heeft Paulus mogelijk veel verpest,

en in de Ginza, het boek der Mandeeťrs,  leest men dan de rest.

De naam van Paulus werd bij hen met die van Jezus verweven

en ging zo verder deel uit maken van het Mandeese leven.

 

Het komt er  misschien zelfs wel op aan

dat zij dankzij Paulus uit het SeÔr-gebergte weg zouden gaan

nog verder oostwaarts naar de monding van de Eufraat

en daar kregen zij het veel later met de Islam te kwaad.

 

Een ding is wat betreft die MandeeŽrs nu een feit,

ze zijn nog slechts een religieuze  zeldzaamheid.

Discriminatie en dergelijke heeft veel voor hen bedorven

en onder Saddam Hoessein waren zij bijna uitgestorven.

 

                                       

Helemaal verloren zouden zij in ieder geval niet gaan

en er blijkt tegenwoordig over hen zelfs op het internet te staan.

             ------

Maar als men nu zo over het eerste reisdoel van Paulus leest

kan er tevens nog een hele goede andere  reden zijn geweest

dat Jezus hem juist eerst  naar het SeÔrgebergte toe liet gaan

want het is tevens hier  dat de fameuze 'Berg van God'  zou staan!

 

                 

Men herinnert het zich waarschijnlijk van eerder nog wel.

Dat die Godsberg, waar God woonde, hetzelfde was als Bethel.

En men mag er toch eigenlijk best wel op rekenen

dat deze locatie in Jezus' overtuigingen veel moest betekenen.

 

Als Paulus zelf de ervaring had op die Godsberg te kunnen staan

zou hij Jezus en diens  overtuigingen nog veel beter begrijpen gaan.

En zo kon hij dan bovendien

de overeenkomsten met die van hemzelf zien.

 

 

Al zou het Nieuwe Testament het slechts verhuld bewaren,

Paulus spendeerde daar wel vele jaren,

maar  wist  Johannes' volgelingen niet over te halen

en dat deed hem waarschijnlijk best wel balen.

Maar de rest van zijn 'programma' ging wel door

want Jezus had nog iets belangrijks met hem voor.

 

In de 'Handelingen der Apostelen'  kan men dan lezen

waar Paulus na het SeÔrgebergte verder moest wezen.

Hiervan terugkomend zou de apostel naar Jeruzalem gaan

en kwam zo tegenover Jezus' broer Jacobus en Petrus te staan.

 

Als nieuwe aanhanger van  Jezus zou men mogen verwachten

dat hij diens broer  en trouwe discipel zeer hoog zou achten.

Er zou echter  gelijk een groot meningsverschil ontstaan

en dit zou in het bijzonder over de besnijdenis gaan.

             ------

Er zijn vele lieden die door dit voorval  tegenwoordig denken

dat dit inhoudt dat Paulus Jezus' leer weinig waarde zou schenken.

Dat hij erdoor wenste te drukken zijn eigen idee

maar daar zit men dan wel volledig verkeerd  mee.

 

Die lieden die dat denken willen dan eigenlijk beweren

dat Jezus en zijn broer een orthodoxe overtuiging wilden beheren

maar als men dan het evangelie volgens Thomas zou lezen gaan

dan blijkt daar wel iets heel anders over Jezus te staan!

 

"Zijn leerlingen zeiden tot hem:

Heeft besnijdenis nut of niet?

Hij zei tot hen:í Als die nut had

zou hun Vader hen besneden uit hun

moeder voortbrengen.

Maar de ware besnijdenis in de Geest,

die heeft in elk opzicht nut."

(evangelie volgens Thomas)

 

Uit Jezus' woorden in dit oude evangelie is zo gebleken

dat hij er net als Paulus tegenaan had gekeken.

Het evangelie volgens Thomas beschouwt men overigens tekstueel

tot ouder dan die in de Bijbel staan, en dit zegt dan gelijk weer veel.

 

Jezus'  broer  Jacobus noemt men Ebioniet

en mogelijk was dit tot Jezus' grote verdriet

want Ebionieten beleden een zekere orthodoxie

en die paste niet in Jezus' eigen  kijk op religie.

 

Er was voor Jezus een goede reden dus

om zijn broer te confronteren met Paulus

Zelf kon hij niets doen, officieel was hij dood

het gevaar van zich in Jeruzalem te vertonen was te groot.

 

Volgens de strenge Joodse wetten was het Jacobus

die de leiding na de kruisiging over had genomen dus.

Dan was er misschien nog wel Jezus'   zoon

maar die viel als oproerkraaier eveneens uit de toon.

Jacobus werd daarnaast gelijk ook eerder aanvaard

want hij werd niet als 'onecht'  kind nagestaard.

 

Daarom zou geen JudeeŽr later Jacobus beletten

de Herodiaanse Hogepriester af te zetten

en daarna  in diens plaats te gaan

al zou hij er slechts korte tijd staan.

 

Maar dat was pas weer veel later dus

keren we terug naar de confrontatie met Paulus.

Het had Jezus schijnbaar niet benauwd

Paulus een boodschap aan zijn broer te hebben toevertrouwd.

             ------

Na Bethel ging  Paulus naar de 'Broeder  des Heeren'

zodat Jacobus  via deze 'boodschapper' kon leren

dat Jezus vond dat zijn broers  ideeťn af waren geweken

van hoe er onder Jezus' bezielende  leiding tegenaan was gekeken.

 

Jacobus had onder de aanhangers nu wel meer  JudeeŽrs,

uitgezonderd natuulijk wel de SadduceeŽrs,

maar door Paulus'  boodschap aan hem zou gelijk wel blijken

welke geschillen er bij Jezus en zijn broer om de hoek kwamen kijken.

 

Paulus bleek een grof middel met een duidelijk doel

en zo  verstoorde hij in Jeruzalem behoorlijk de boel.

En dat deed hij wel reeds zo gauw

dat men hem snel wegzenden zou.

 

Men zegt om   heidenen te  bekeren

waarschijnlijk omdat men  al snel zou leren

dat Paulus juist daar veel succes mee had

en daarop ging hij in Jeruzalem dan weer prat.

En gelijk ging er dan weer ťťn ding snel mis

en dat was het onderwerp wel of geen besnijdenis.

 

Dan wordt het nu gelijk eens tijd

stil te staan bij een ander feit.

Waar men eigenlijk wel eens stil bij staan mag

is de ware aard van Jacobus'  opdracht.

 

Waarom stuurde Jacobus  Paulus door?

Waar gebeuikte hij op zijn beurt Paulus voor?

Was dat enkel om heidenen te bekeren?

Zoals men later vooral zou gaan beweren?

 

Er is ťťn ding wat niemand ontkennen zal,

Joden zaten in die tijd reeds overal.

Kijk enkel maar naar Paulus zelf dus,

die kwam uit CiliciŽ, uit de plaats Tarsus.

 

Als Paulus  op andere plaatsen medestanders kon verwerven

dan had hij nut voor Jacobus en kon hij minder bederven

Zo kwam de gemeenschap in Jeruzalem dan tevens aan geld,

in overzeese rijksdelen waren de meeste Joden  welgesteld.

 

Maar men mag dan reeds gelijk van Paulus zelf leren

dat men daar vaak moeite had met wat Paulus zou beweren

wat meestal over Jezus en zijn plannen  bleek te gaan

vaak kwam hij als middelpunt in een opstootje te staan.

 

Overal waar Paulus zich met zijn boodschap had gewaagd

kreeg hij van zijn toehoorders een pak slaag

In de meeste gevallen bleken dat Joden te zijn,

het waarom hiervan weten is wel zo fijn.

 

Eigenlijk was ťťn ding de grootste kwaal,

veel Joden kenden Jezus, en zijn verhaal.

Wat men daar nu dan ook van vindt,

toen hechtte men weinig waarde aan een onecht kind.

 

Voor Jezus was het niet voor niets altijd gewoon

over zichzelf te spreken als de 'Mensenzoon'.

Hij leek daarmee juist iets te willen zeggen,

ergens de nadruk op te willen leggen.

 

Zijn hele leven lang  had  hij moeten vechten

tegen mensen die belang aan afkomst hechtten.

Wilde hij zijn uiteindelijke doel bereiken

dan moest men anders tegen zijn afkomst aankijken.

 

Paulus begreep dit probleem natuurlijk wel

maar hij leerde zelf al snel

dat als hij er 'Zoon van God'  van zou maken,

andere  mensen juist door Jezus geboeid zouden raken.

 

En zelf geloofde hij waarschijnlijk  wel daarin

zo had het overleven van een kruisiging voor hem  zin.

Maar voor de meeste  Joden waren zulke gedachten

wel iets wat  hun ware geloof leek te verkrachten.

 

Al met al zou Paulus' boodschap gaan betekenen

dat hij op vele plaatsen op relletjes kon rekenen.

Maar toch zou hij niet zonder succes zijn want

vele heidenen vonden zijn boodschap wel interessant.

 

Jezus en Paulus, veel hadden zij eigenlijk gemeen

als men hun levensverhalen vergelijkt ziet men dat meteen.

Net als Jezus had Paulus onder zijn toehoorders veel vrouwen

En net als Jezus liet hij zich vaak door hen onderhouden.

 

En wat men er voor de rest dan ook van probeert te maken,

net als Jezus gaf  Paulus vrouwen priesterlijke taken.

De enige twee brieven van hem die vrouwonvriendelijk zijn

verschilden zodanig van schrijfstijl, eigenlijk wel zo fijn,

dat men nu weet dat latere kerkvaders die besloten te componeren

zodat vrouwen hun  plaats binnen de nieuwe kerk  zouden leren.

 

"Ik sta niet toe dat een vrouw onderricht geeft of gezag over de man heeft; zij moet zich rustig houden"

Dat is wat men In de brief  I Timoteus 2:12 kan lezen over vrouwen.

 

En in I KorintiŽrs  kan men dan tevens lezen

dat vrouwen binnen de gemeente zwijgzaam moesten wezen.

Zinnen die later in de brieven van Paulus werden ingelast

want Augustijnse kerkvaders vonden vrouwen eigenlijk ongepast.

 

"Niets haalt de mannelijke geest zo van zijn hoogten naar beneden dan het liefkozen van een vrouw"

"Wij waren namelijk allen in die ene mens, toen wij allen die ene waren, die in zonde is gevallen door toedoen van een vrouw, die voor de zonde uit
hem was gemaakt"

(Civitate Dei 13.14)

 

 "De vrouw is een mislukte man en bezit daarmee vergeleken een defecte en foute natuur."

(Albertus de Grote)

 

Wat men tegenwoordig dan ook mag beweren

deze houding kan  men niet op Paulus baseren

Men vind bijvoorbeeld in de 'handelingen'  van Lucas

een Paulus die bevriend met vele vrouwen was

 

Hij laat ene Lydia de huiskerk te Filippi  leiden

iets wat een vrouwenhater, zoals Petrus,  juist zou vermijden!

 

Simon Petrus zei tegen hem:

Laat Maria bij ons weggaan,

want vrouwen

zijn het leven

niet waardig.

(evangelie volgens Thomas)

 

 

Petrus nam het woord en sprak over deze zelfde dingen. Hij vroeg hen over de verlosser: 'Zou hij werkelijk buiten ons om en niet openlijk met een vrouw hebben gesproken? Moeten wij ons soms omkeren en naar haar luisteren? Heeft hij aan haar de voorkeur boven ons gegeven?'

Toen huilde Maria en zei tegen Petrus:
"Mijn broeder Petrus,wat denk je? Denk je dat ik het zelf in mijn hart 
bedacht heb of dat ik leugens vertel over de Verlosser?"

(evangelie volgens Maria Magdalena)

 

In zijn  brief aan de Romeinen kan men nog meer vinden

wat men aan Paulus' ware houding tegenover vrouwen kan binden

Deze brief gaf  hij aan Febe mee, een diakones

en in de tekst schuilt wederom een les:

"......dat gij haar ontvangt in de Here op een wijze, de heiligen waardig, en haar bijstaat, indien zij u in het een of ander mocht nodig hebben. Want zij heeft velen, ook mij persoonlijk, bijstand verleent." 

 

Het is duidelijk onterecht als er ergens staat

dat Paulus was vervuld van 'vrouwenhaat'

en het orakel zei het al meteen

in dat opzicht stemde Paulus met Jezus overeen.

 

 Drie vrouwen trokken altijd met de Heer op:Maria, zijn moeder, zijn zuster en

Maria Magdalena, die zijn metgezellin wordt genoemd.Want zowel zijn zuster,

als zijn moeder als zijn gezellin heetten Maria

(evangelie volgens Philippus)

 

Levi nam het woord en zei tegen Petrus:
"Petrus ,jij bent altijd zo heetgebakerd! 
En nu zie ik weer dat je redetwist met deze vrouw als met tegenstanders. 
Als de Verlosser haar waardig bevonden heeft, 
wie ben jij dan om haar te verwerpen?
 

(evangelie volgens Maria Magdalena)

 

Die houding tegenover vrouwen was zeker toen

niet zoals de gemiddelde Judeeťr plachtte  te doen

Dat had Jezus zelf reeds mogen ervaren

als hij bijvoorbeeld een vrouw voor steniging had weten te bewaren.

 

Uit al het bovenstaande mag toch wel duidelijk blijken

hoeveel overeenkomsten er tussen Jezus en Paulus om de hoek komen kijken

en waarom Paulus juist onder heidenen veel aanhangers zou vinden,

die hij aan de leer van Jezus de Christus wist te binden.

 

Met successen als deze kwam hij dan terug in Jeruzalem

en ging hij naar Jacobus toe en presenteerde hem

aanmerkelijke fondsen en ging tevens prat

op hoeveel bekeerlingen hij alweer had.

 

Maar al die nieuwe aanhangers waren wel onbesneden

lieden die mensen als Petrus, volgens eigen zeggen, liever meden

Hierdoor ontstond er tussen Paulus en hen een steeds groter geschil.

Later zou er iets gebeuren wat hierover erg veel zeggen wil.

de boodschap van Paulus was er eentje die hen zo weinig bekoorde

dat men hem op een later tijdstip zelfs probeerde te vermoorden.

 

Doordat hij hiervoor was gewaarschuwd was hij niet onvoorbereid

al werden strubbelingen iets wat men dan moeilijk vermijd

Bij zijn aankomst zou er  een dusdanige rel gaan volgen

dat de Romeinen moesten reageren, behoorlijk verbolgen.

 

Op dat moment vroegen de Romeinen ernaar

of Paulus soms was die 'Egyptenaar'?

In tegenstelling tot die Romein

wist Paulus wel degelijk wie dat moest zijn.

 

Maar natuurlijk hield hij hierover zijn mond

dat leek hem onder omstandigheden wel zo gezond

Paulus zou zich op zijn Romeins burgerrecht beroepen gaan

en kwam zo uiteindelijk voor de Romeinse procurator te staan.

 

Het leek hem zelfs wel wijzer

zich te beroepen op de keizer.

En zo kwam Paulus weer voor een reis te staan,

deze keer zou hij naar Rome gaan.

 

Als er iets is wat eigenlijk wordt gepresenteerd hier

dan is het 't leven van een avonturier

en Paulus zou nog het nodige meemaken gaan

voordat hij uiteindelijk in Rome kwam te staan

 

Veel informatie over Paulus en zijn leven

staat in 'Handelingen der apostelen'  geschreven.

Echter tot veler groot verdriet

hoe het met Paulus afliep staat er niet.

 

Paulus zou in Rome in ťťn van de huurkazernes daar wonen

in afwachting tot hij zich bij de keizer mocht vertonen.

Het is mogelijk dat de 'Handelingen', geschreven door Lucas

niets anders dan een pleidooi  voor bij de keizer was.

Om zo al Paulus'   handelingen en zijn geloof te verklaren

en wat de keizers angst voor dit  nieuwe geloof moest bedaren.

 

Dat zou tevens dan verklaren gaan

die dingen die er juist niet in staan

Die men wel weer in brieven of op andere plaatsen kan vinden

en die men toch meent aan de apostel Paulus te kunnen binden.

 

De afloop van de keizerlijke audiťntie is niet opgeschreven

of in ieder geval niet bewaard gebleven

Het gebrek aan bewijzen kan in ieder geval wel bederven

de christelijke traditie dat Paulus als martelaar in Rome zou sterven.

 

Zijn grootste wens was om na Rome naar Spanje te gaan

en misschien heeft hij dit naderhand ook wel gedaan.

In ieder geval verdween hij uit de geschreven geschiedenis

alhoewel hij wel een flinke erfenis na te laten wist.

 

Eentje waar vele latere kerkvaders zich geen raad mee zouden weten

maar zij konden Paulus'  nalatenschap niet zomaar vergeten.

Paulus geloofde in een apocalyps en was eigenlijk een gnosticus

wat  vodoende over ťťn en ander kan zeggen dus.

 

Hij geloofde dat Jezus uiteindelijk in zijn opstand zou slagen

en zo als Priester-Koning zijn idee uit zou kunnen dragen.

Op de wijze zoals Paulus daar in zijn brieven tegenaan kijkt

zou dat worden dan een hoogst spiritueel rijk.

 

Het orakel vertelde hiervoor reeds wat

over de inbreng die Paulus binnen het 'geloof'   had gehad

Het 'zoon van God'  zelf mag men een vondst van hem noemen

en heel misschien mocht hij er zich ook wel op roemen

dat men Jezus' moeder  Maria beschouwde als een 'maagd'.

Maar misschien is deze these iets teveel gewaagd.

 

Op ťťn ding kwam het in Paulus'  overtuigingen wel aan

en dat was dat men voor een grote apocalyps  kwam te staan.

Eentje die in het zogenaamde 'Heilige Land'   werd voorbereid

en hiermee wordt het eigenlijk weer tijd

naar dat 'Heilige Land'   zelf terug te keren

waar we mogelijk meer hierover kunnen leren

 

Jacobus zou veel tegenstand van  Sadduceese Joden ondervinden gaan

Hij kwam op een gegeven moment zelfs voor het Sanhedrin te staan.

Voorheen was hij door de Tempelmilitie al eens in elkaar geslagen

door een figuur die toen nog de naam ĎSaulus van Tarsusí bleek te dragen.

ĎDood door stenigingí zou het Sanhedrin Jacobus  als veroordeling geven

en zo kwam er aldus een einde aan de 'Broeder des Heeren' zijn   leven

Misschien lijkt dit dan slechts om louter een Ďincidentí   te gaan,

ergens was het de aanleiding die voor de Ďgrote opstandí   kwam te staan

                                       ----------  


 

 

                 


 


Chaoskronieken: Home-Orakel-12 Saulus de Paulus

11 De nasleep Kronieken: 13 Bello Judaico